Home

Aankondiging: The orphan's Christmas party!

14 december a.s. krijgen vele weeskinderen uit de arme gemeenschappen rond Pinetown een bijzonder Kerstfeest, verzorgd door de vrijwilligers van U! (Ukhukhuthaza) en aangeboden/bemiddeld door ons.
Lieve mensen, wat kan de wereld toch een mooi dorp zijn als we met hart, hoofd en middelen elkaar blij kunnen maken.
Ik geniet ervan!..en dit gozertje (afbeelding) ook.

Wil je ook meedoen of helpen vanuit NL?
Laat het me weten.

Liefs, Willeke

Beste mensen, het lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat ik mijn persoonlijke steun heb gegeven aan de aidspatiënten in ZA.

Nu bijna 2 jaar geleden (februari 2009) heb ik mijn missie daar volbracht. Het was de laatste maand dat The Dream Centre actief was voor de 120 patiënten. TDC is namelijk in maart 2009 gesloten en de directie is voor de rechtbank gedaagd vanwege corruptie en achterhouden van gelden, bestemd voor de aidspatiënten en voor het ziekenhuis.

Nu nieuws!: de directie is veroordeeld! 10 jaar gevangenisstraf en miljoenen Randen terug te betalen is het vonnis. Mijn TDC-account bij Be More is daarmee weer geopend en beschikbaar voor hulp. Hoewel de patiënten daar niets aan hebben gehad, heeft het recht toch gezegenvierd en kunnen we door om andere patienten te helpen!

Beste mensen,

Hier na een half jaar weer eens een nieuwsbrief van mijn kant.
Ik heb in de tussentijd niet stil gezeten, want mijn boek over The Dream Centre is af! Persoonlijke weblogverhalen heb ik gebundeld, waarbij foto's uit TDC het geheel compleet maken.
Nu nog op zoek naar een uitgever (!) die er -samen met mij- een mooi verkoopbaar boek van wil maken zodat de opbrengsten naar de achterblijvende aidsgezinnen kunnen gaan!

Wie zijn dan die achterblijvende gezinnen? 
Samen met Michel (directeur) en Tamara (ZA) van de Stichting Be More ben ik momenteel actief om te bekijken of Be More hulp in kan gaan regelen voor de communities met aids-gezinnen rond Pinetown, Durban. Ze leven in heuvels en bergen krotje aan krotje..en de kinderen lopen wat doelloos rond op blote voeten door de soms sterk vervuilde omgeving. 

Beste mensen,

Vanuit een zonnige vakantie in ZA een verdrietig bericht: TDC gaat dicht.

Ik heb dit al zien aankomen in februari maar kon er -met respect voor Be More- nog niet over communiceren tot Michel (Be More) de directie TDC gesproken had. Michel is financiëel verhaal gaan halen in de week van 2 maart en op 9 maart jl. heeft er een overleg met de directie plaats gevonden.
10 maart kwam Michel met de navolgende brief op het Forum:

Beste allemaal,

Zoals vorige week gemeld, hebben wij gisteren een gesprek gehad met het management van het Dream Centre. In dit bericht willen we je graag op de hoogte stellen van wat hier is besproken, en hoe we nu verder gaan.

Toekomst

Hoewel sommigen van jullie dachten gisteren de laatste blog te hebben gelezen van me, is dit niet het geval, want ik wil nog een paar puntjes in deze laatste dag van mijn Dream Centre-avontuur aanhalen.

Aan jullie lezers:
Namens alle patiënten en namens mezelf wil ik jullie allemaal bedanken voor jullie enorm lieve aandacht en sympathie voor alles wat ik hier in TDC heb kunnen neerzetten en geven van mezelf. Jullie hebben me met jullie warme en enthousiaste reacties iedere avond een ontspanning gegeven waardoor ik de dag erop weer lekker ertegenaan kon! 
Dank jullie wel!!

Voor diegenen van jullie die om armbandjes hebben gevraagd: ik heb er genoeg. Ze kosten 1 euro per stuk en zijn door de patienten zelf gemaakt.

Lieve mensen, het is vrijdag en dit was eigenlijk een beetje de laatste werkdag hier in TDC voor Patty en mij. Ongelofelijk, hoe snel toch de tijd gegaan is..of juist niet?
Ik heb heel vroeg Nolwando in de ambulance zien vertrekken. Ik heb haar nog lekker wat juice meegegeven en haar beloofd haar moeder te bellen. Ik ben blij dat ik weet dat ze nu aan het infuus gaat. Ze moet medicijnen en voedsel via het infuus krijgen om in leven te blijven.
Later op de dag heb ik gehoord dat ze tot maandag in het ziekenhuis blijft..ik kan dus geen afscheid meer van haar nemen. Dat deed even pijn, maar ik weet dat ze nu aan kan sterken!
 

Sanibona!!

Hoewel de directievergadering vandaag niet verlopen is zoals ik gewenst had dat hij zou verlopen, hebben we als vrijwilligers toch een grote party voor de patiënten georganiseerd.
Wij zien het als een afscheidsparty voor Patty, Charissa en mezelf. We vertrekken alledrie ergens in de eerstkomende week.
De patiënten willen er niets van weten..het maakt ze sad..daarom hebben we het telkens gebracht als: having fun together!!

Vandaag begon al als een feestelijke dag, want ik kreeg vanochtend van Ron een sms-je dat we 26 jaar en 11 maanden getrouwd zijn..met een I love you!..erbij. Tja, dan kan mijn dag alleen maar goed gaan.

Sanibona,

Sinds gisteren hebben we met stakingen van het personeel in TDC te maken. Jullie kunnen je wel voorstellen wat dat kan betekenen voor de patiënten en voor ons als vrijwilligers.

Vlak voor ik gisteren naar Volunteersday zou gaan, zag ik de ambulance binnenrijden. Nolwando zou worden opgehaald, nadat ze de dag ervoor de ambulance gemist had. Ik ben direct naar beneden gegaan en Nolwando lag daar op de stretcher om met de brancard te worden vervoerd. Ik ben   nog een voedselpakketje bij de keuken op gaan halen voor haar 'reis' en toen hoorde ik dat de Bond (de Union) in huis was en iedereen opriep te komen..de nurse die met Nolwando in de ambulance mee zou gaan om alles te regelen vertrok ook. Daar stond ik dan, met een ambulance, een patiënt op een stretcher en ikzelf..in mijn uppie.

Sanibona!

Een nieuwe dag met nieuwe kansen. Vanochtend is op de vergadering met de directie nog geen besluit genomen over de besteding van mijn fonds. Een van de directieleden is niet op komen dagen en hij moet mede een beslissing nemen..dus de vergadering is uitgesteld tot donderdagochtend om 9.00 uur. This is South Africa :-)

Sanibona !

De hamburgers gingen er gisteren in als koek! Patty heeft een paar uur staan bakken en er zijn ongeveer 125 broodjes rondgedeeld door ons allemaal. Wat een succes! Er waren er die ook nog een tweede lustten.
En dat terwijl de patiënten op de dag al veel eten! Ze willen altijd meer want ze hebben veel honger vanwege de ARV's.
Hoevaak we niet horen: I am hungry!
Een van de vrouwen op 501, Bongikiwe, zij roept altijd hele dwingende uitspraken naar me vanuit haar liggende positie in bed: I'm hungry!! I wanna eat!! I wanna lay!! I wanna count!..ik heb een paar keer met haar geteld tot 20 en dan slaat ze gewoon cijfers over..ik moet dan erg lachen! Zij lacht altijd, het is de trek van haar mond..dat maakt haar wel heel charmant. Voordat ze kon roepen: I wanna... zei ik al gisteren al direcht: wanna hamburger?' Met een brede grijns zei ze:
Yeah, I wanna eat!!..echt komisch.

Sanibona!
 
Het is zondag vandaag en daarom zijn Patty en ik vroeg uit de veren gestapt om samen met Chrissy van de fysiotherapie in TDC naar de kerk te gaan. The Christian Church!
Om 8.00 uur kwamen we in een gebouw binnen en het gezang van het koor kwam ons al van verre in het gehoor..het geluid van de stemmen was enorm luid, maar dat is toch vooral omdat ze allemaal vanuit hun hart zingen. Hun ogen gesloten en hun handen gespreid zingen ze uit volle borst naar God en vertellen Hem zo hun verhaal. Zeer indrukwekkend!
We werden gelijk door mensen van de kerk met een ‘hug’ begroet..we voelden ons dan ook meer dan welkom. Er werden nog zeker 45 minuten flink gospelsongs gezongen voordat de dienst begon. De rillingen liepen me over de rug..wat hebben deze mensen een kracht en een open wijze van hun God aanbidden.

Sanibona everybody!


Zaterdag vandaag en mijn weekend is begonnen.
De vergadering van de directie is gisteren geweest en daarna hebben we de kans gehad met het management te praten. Ik kan en mag er helaas niet teveel over schrijven, dus dat komt wel in een later stadium.
Wel wil ik hierbij kwijt dat ik de laatste week voornamelijk en alleen de patiënten een overheerlijke en goede tijd ga geven. Zij merken gelukkig niets van de directie-zaken en dat kan ook niet, zij vechten voor hun leven!

Ik ga zo naar Nolwando, een meisje van 26-27 jaar wat op dit moment erg verward is en heel slecht ligt.
Haar moeder zou vandaag komen, maar ik ben bang dat ze niet komt.

Afgelopen dagen heb ik een aantal keren per dag bij Nolwando gezeten. Haar een beetje gerustgesteld, samen met haar kleine liedjes gezongen, met haar naar de wc gestrompeld en herhaaldelijk haar moeder geprobeerd te bellen op mijn mobiele.

Sanibona,

Vandaag wordt een spannende dag, ook voor het personeel van TDC. Er is de afgelopen week zoveel gebeurd. Dinsdag hing er een pamflet op het prikbord waarop stond te lezen voor het personeel dat er in verband met 'increases' helaas bezuinigd moet worden en dat er kansen zijn deze week op ontslagen.

Zoals beloofd:

1. Joyce.
Zij is de slimme meid hier die me een armbandje heeft verkocht voor 5 R.
(Speciaal leuk voor Paula en Ria. Zij maakt voor hen nu ook een armbandje.) Joyce houdt van fancy dingetjes en ze heeft humor. Schuifelend loopt ze door de gangen van TDC en lacht naar iedereen.
Ze heeft veel pijn maar laat het niet merken. Liever gaat het over een ander. Ze zorgt voor harmonie in haar kamer (met 2 anderen) en is een echt meisjes-vrouw. Als ik binnenkom roept ze altijd: he Willeke, you come and sit with me. Laatst zei ze vroeg in de avond: he Willeke, you want to see my jacuzzi? I'm going into the jacuzzi with my bubbles.. en later zag ik haar in het afthanse en aan renovatie toezijnde bad zitten, zingend met haar zeepje en haar lapje.. echt een superpositief mens!

Lieve allemaal,

Vanavond om 20.00 uur is Nokhutula (het skelet-vrouwtje) overleden. Elk uur ben ik even gaan kijken, soms afgewisseld door Patty..ze was zo sterk en bleef maar aan het leven hangen, ondanks de pijn.
Toen ik alleen met haar was in de kamer en aan haar voeteneind stond te neuriën (dat vond ze heerlijk) zag ik ineens na lange tijd weer een hele grote lach op haar gezicht verschijnen. Ik zei nog: Nokhutula, you're laughing!..en toen kwam er geen adem meer. Ze is met een lach door het licht meegenomen, zullen we maar zeggen. (even poëtisch: misschien wel door het licht van het kaarsje wat mijn dochter Kiki elke avond voor haar opgestoken heeft) Ik was verdrietig en blij tegelijk. Het was al die tijd geen leven meer voor haar. Dit is prima zo..en dan zo mooi nu ik er bij was. Toch voel ik me leeg.